De Waarde van Zooi

Waarom bestaat er toch die drang om zoveel zooi om ons heen te verzamelen en wat maakt het zo moeilijk om er afstand van te doen, zelfs wanneer men er al jaren niets meer mee doet?

Het antwoord ligt, wat mij betreft, in een van de zeven hoofdzonden, superbia, “… het verlangen om belangrijker of aantrekkelijker te zijn”, ofwel ijdelheid en de drang om trots als een pauw al je prachtige kleurrijke veren tentoon te stellen. Wanneer men voor het eerst iemands woning binnenstapt wordt er automatisch gekeken naar de inrichting en inhoud. Hoe is deze, wat hangt er aan de muur, wat staat er in de boekenkast, welk apparatuur wordt gebruikt? Allemaal vragen die antwoord moeten geven over de bewoner. Een huis is immers een persoonlijk toevluchtsoord, een echte weerspiegeling van jouw. Dus, foto’s aan de muur van goede tijden waar je trots op bent, boeken in de kast die jou in een intellectueel hoogstaand daglicht zetten en een geweldige tv met super geluidsinstallatie want je bent een echte genieter van zuiver talent en wil alleen het beste van het beste.

Tenminste, zo denkt men. Maar spullen maken niet de man, of in dit geval de vrouw. Net zo min als kleding dat doet. Het is de manier waarop deze gedragen wordt en de bijkomende uitstraling, jouw acties en reacties die je maken tot wie je bent. Een boek in de kast heeft totaal geen invloed op jouw intellect, het voegt pas iets toe wanneer deze gelezen is, hem daarna tot stofverzamelaar reduceren voegt net zo min waarde toe. Ben je trots op de waarde die dat boek aan jouw leven heeft toegevoegd, vergroot deze dan door het te delen in plaats van angstvallig proberen eraan vast te houden omdat je anders misschien niet begrepen wordt. Vier paar pumps, alleen maar omdat de ene kleur misschien beter kan bij dat ene jurkje dat je vrijwel nooit zal aantrekken totdat een bepaalde gelegenheid hierom vraagt dan het andere is ook pure angst. Angst om mis te grijpen. Om niet vernieuwend te zijn. Vooral angst omdat je, wanneer die gelegenheid zich eindelijk voordoet, misschien financieel niet kan voldoen aan het aanschaffen van die geweldige outfit die jou tot het oogappeltje van de avond maakt. Natuurlijk, iedere vrouw (en man) wil goed voor de dag komen en vindt het heerlijk om zich af en toe op te doffen en bekeken te worden, zelfs de minimalisten onder ons! Maar wanneer en door wie is er bepaald dat alles nieuw en in jou bezit moet zijn om te kunnen stralen? Allemaal hebberigheid, verzameldrang die ons reduceren tot kleine angstvallige ijdele hamsters.

Het is wederom tijd om die angsten aan te pakken en de stress die het hebben… hebben… hebben met zich mee brengt weg te nemen. Tijd om stap voor stap al mijn zooi eens goed onder de loep te nemen. Tijd voor een lekkere kop thee en een moment van stilte met al mijn zooi en eens goed de zaken te bekijken. Gebruik ik het, heb ik het nodig of kan het weg, kan ik het doneren of verkopen of misschien wel ruilen?

Ontrommelende koopnietsnieuws groet,

Helen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.