Paleo is rennen, vliegen, springen, vallen, opstaan en weer doorgaan.

Het afgelopen jaar ben ik behoorlijk teruggegleden in slechte gewoontes. Waar men wel eens spreekt over een 80/20 regel. 80 procent paleo en 20 procent smokkelen van niet paleo eten en drinken, ben ik van het pad gedwaald en meer richting de 40/60 gegaan. Waar ging het mis en waarom lukte het mij maar niet om weer op het juiste pad te komen to aan nu?

Vorig jaar zomer zag ik de ernst van mijn zaak al in. Te veel lekkere hapjes, chips en drank met mijn nieuwe liefde, te veel aardappelen, geraffineerde suikers, kant en klaar sauzen en van daaruit toch af en toe stiekem een boterham of een saucijzen broodje en ja (schaam) ook sigaretten bij het uitgaan, want dat is zo gezellig en stress, stress, stress… Maar oke, ik zat niet zo lekker in mijn vel en had even andere zaken aan mijn hoofd dan wat er op het menu moest staan, dus ik accepteerde het en nam mij voor om mijn levensstijl weer te beteren wanneer de rust zou wederkeren. Ondertussen ging mijn kleding steeds strakker zitten, had ik steeds meer moeite met een boek omhoog houden om te lezen door de pijn in mijn polsen, en lag ik bijna dagelijks krom van de krampen in mijn buik. Mijn lichaam liet alle alarmbellen rinkelen. Zo had ik sinds april vorig jaar last van mijn voet, niet heel ernstig, gewoon geirriteerd door iets te hard te trainen in iets te kleine schoenen, zo dacht ik. Maar tijdens de zomer werd het zo erg dat ik zelfs twee weken lang nauwelijks kon lopen zonder tranen in mijn ogen. Natuurlijk wees een foto niets uit en kon de podotherapeut ook niet veel anders zeggen dan, het kan een ontsteking zijn, het heeft rust nodig dus hier heb je een zooltje voor in je schoen en meer kunnen we helaas niet doen.

Tegen oktober braken betere tijden aan. Minder zorgen, nieuwe baan, heel veel liefde en gezelligheid en dus klaar met dat roken en ongezond leven. Tijd voor een Whole 30 to the max om alles weer op orde te krijgen… Wrong! Stoppen met roken was makkelijk. Dat heb ik eigenlijk toch nooit lekker gevonden en deed ik alleen maar in de kroeg uit gewoonte. Maar die dertig dagen strikt paleo eten was een oorlog die niet gewonnen kon worden. Nog altijd kon ik niet de motivatie vinden om door de zure appel heen te bijten, zelfs niet wetende dat ik mij beter zou gaan voelen. Ik kroop door op het pad van aardappelen, chips, drank, brood en nu zelfs af en toe pasta. Iedere keer dat ik mijzelf zei dat het nu afgelopen was, kon ik mijzelf ergens op de dag toch weer terugvinden met een boterham in mijn hand, een bord pasta voor mijn neus of een zak ongezond van thuisbezorgd aan de deur.

Uiteraard liet mijn lichaam nog altijd weten dat het in oorlog was. Pijntjes werden erger, een boek lezen in de trein was al te zwaar voor mijn polsen en mijn voet bleef zeuren dat het genoeg moest zijn. Iedere week probeerde ik trouw een maaltijd planning voor de komende week te maken, om vervolgens niet de energie te kunnen vinden om deze ook te bereiden. Ik werd boos, want waarom zou ik nog mijn vrije zondag opgeven aan een dag in de keuken, wanneer ik mij toch niet aan het plan kon houden, wanneer ik toch wel weer veel te moe thuis zou komen om nog te willen koken en dan maar liever de telefoon pak voor een bestelling of mijn vriend naar de friettent op de hoek stuur? Ieder weekend begon datzelfde dansje weer opnieuw. Op vrijdag avond nam ik mij voor dat de komende week anders zou zijn, schreef ik een mooi plan waar ik op zaterdag ochtend de boodschappen voor deed, om dan op zondag in te storten, geen energie te hebben en geen zin te hebben om in de keuken te gaan staan voor de voorbereidingen, want ik wilde verodrie gewoon lol hebben in plaats van altijd maar in die keuken te staan en mijn vrije dag op te offeren. En dus begon de nieuwe week op maandag alweer helemaal verkeerd, was ik gefrustreerd en teleurgesteld, wat resulteerde in nog meer verkeerde dingen willen eten.

Dit spelletje ging nog maandenlang door, totdat het voorjaar aanbrak en ik het boek The Paleo Coach van Jason Seib opende en het volgende las:

“All that temporary succes followed by miserable failure is also quite hard on the old self-esteem. How many times can you try really hard, only to fall flat on your face, before you begin to assume that you are just too weak to reach your goals?”

Juist! Bij iedere mislukte poging die ik deed om alles weer op de rit te krijgen, zakte mijn motivatie alleen maar dieper en dieper weg. Ik probeerde mijzelf eraan te herinneren dat het om mijn gezondheid gaat, dat ik even door moest zetten omdat de eerste weken moeilijk zijn, maar daarna zal alles beter zijn… Dit werkte niet. DIT WERKTE NIET!? Hoe kan mijn eigen gezondheid nu niet genoeg motivatie zijn?

Jasob Seib vervolgt verderop in zijn boek:

“If you sometimes feel that efforts to improve yourself are pointless […] you wil probably cheat on you diet and skip workouts more often than you should. This, of course, als creates a negative feedback loop. Cheating = more self-loathing = more feelings of hopelessness = more cheating.

Hoewel Jason zijn boek richt op mensen die willen afvallen, maar die de motivatie daarvoor niet kunnen vinden. Resonneerden de woorden in het eerste deel van zijn boek als heldere klanken door in mijn hoofd. Ik zat inderdaad vast in een vicieuze cirkel, waarbij ik meer en meer frustratie creerde en dus meer en meer slechte dingen ging eten. Simpelweg gezegd, ik was boos! Sterker nog, nu ik dit alles type merk ik dat ik nog steeds best wel boos ben. Niet op mijzelf, niet op mijn omgeving, niet op welke situatie waar ik ook maar in zat, maar op mijn lichaam. Op het feit dat mijn lichaam moeite heeft met het meevaren op wat (bijna) iedereen doet. Lekker makkelijk broodjes kunnen smeren, lekker makkelijk pasta’s op tafel zetten, niet na hoeven denken over wat er gegeten moet worden de komende week, als het even niet zo loopt, dan kun je makkelijk even een pasta of iets opwarmen, makkelijk wat brood met wat plakjes kaas halen op weg naar het werk en je hoeft niet te verhongeren. Een openbaring dus, dat die oorlog waarin mijn lichaam zich al bijna een jaar verkeerde door woede werd aangejaagd en gevoed.

Gaat alles nu vanzelf weer beter? Nee, helaas zo werkt het dit keer niet. Waar ik, toen ik een aantal jaar begon met het aanpassen van mijn dieet en levensstijl, nog de motivatie van een openbaring had om de regels van een whole 30 (bijna met gemak) door te lopen, moet ik erkennen dat de situatie nu heel anders is. Toen was ik niet kwaad, nu wel. Toen had ik geen drukke baan, nu wel.  Toen had ik geen eigen huis met verantwoordelijkheden, nu wel. Toen had ik geen huishouden met twee katten en een vriend, nu wel. Hoe stom was het dan ook van mij om te denken dat ik wel weer even een whole 30 zou doen en daarmee alles weer goed zou gaan!? Nee, ditmaal pak ik het anders aan. Geen rigureuze stappen, maar weloverwogen stappen die ik met mijn partner deel om zo ook van hem de steun te krijgen die ik nodig heb. Momenteel is er een staakt het vuren afgeroepen en ben ik in zware onderhandelingen met mijn lichaam, mijzelf, mijn verplichtingen, maar ook mijn vriend om tot een vredelievend compromis te komen waarbinnen er geen ruimte meer is voor kwaadheid. Nee, geen reden meer is voor woede en frustraties niet meer nodig zijn.

Langzaamaan betekend dat ik nu steeds meer en meer plezier terug kan vinden in het plannen van de maaltijden, dat ik manieren weet te vinden om zo min mogelijk kostbare tijd kwijt te zijn aan voorbereidingen en rekening weet te houden met de dagen waarvan ik inmiddels wel kan inschatten dat ik dan geen zin heb om bij thuiskomst na een drukke dag op het werk ook nog eens een uur in de keuken te moeten staan voor het avondeten. Langzaamaan merk ik dat het steeds beter gaat en daarmee ook mijn plezier en motivatie steeds meer terugkomt. Ik kan sneller dingen laten staan en weer van mijn maaltijden genieten. Zo kan ik met trots terugkijken op de afgelopen week, waarin wij geen thuisbezorgd hebben hoeven inschakelen, waarbij ik goed met mijn partner heb gecommuniceerd en hij mij kon steunen waar nodig en waarin ik eindelijk weer dagen heb beleefd zonder die constante harde opgezette in de weg zittende pijnlijke buik en dat vermoeide lijf.

Toegegeven, tijdens het tikken van dit artikel voelde ik de woede weer zo erg opkomen dat ik onrustig werd, dat ik om mij heen ging zoeken naar eten, want het wakkerde een onverslaanbare trek aan en ik moest wikken en wegen wat ik ermee kon doen. Ik wilde zo graag dit artikel voltooien en deze woorden kwijt, dat ik uiteindelijk koos voor het eten van twee plakken geitenkaas en nu de restanten van een bakje groente chips op het toetsenbord achterlaat. Geduld is een schone zaak en kijken en vooral ook zien waar de voortgang in zit is zeer belangrijk. Zo voel ik nu rust, geen woede, geen frustratie of schaamte dat ik kaas en groente chips heb gepakt, maar trots dat ik weet dat ik nu niet vervolgens naar de supermarkt hoef te rennen om mij helemaal vol te vreten aan comfort food, maar ook lekker ontspannen een boek kan openslaan, de hei op kan gaan of gewoon simpelweg even in en uit kan ademen met mijn concentratie en blik op het juiste pad gericht. Stapje voor stapje zo kom ik er wel.

 

Gemotiveerde enthousiaste groet,

Helen

 

10712004_950465661646436_2017560135_o

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+