Whole 30 – Waarom Ik Mij Niet Schaam Voor de Pizza van Gisteravond

Gisteravond ben ik van de spreekwoordelijke wagen gevallen. Mijn whole 30 is hiermee een whole 21 geworden en daar schaam ik mij geen moment voor. Dit is waarom…

Whole 30 kickoff

Ik begon deze 30 dagen uitdaging om mijn gewoontes te resetten. In het afgelopen half jaar heb ik mij, mede door stress, laten verleiden tot veel te veel junk food en was ik zelfs weer een gelegenheidsroker geworden. Niet goed en duidelijk iets wat wel schaamte opwekte. De effecten hiervan waren ook duidelijk merkbaar. De ontstekingen in mijn lichaam werden een altijd aanwezige zeurende factor, mijn sinussen zaten volgepropt met snot en mijn buik stond op constante spanning. Mijn lichaam en geest waren de strijd aangegaan met mijn slechte gewoontes en stonden aan de verliezende kant. Het probleem met het eten van troep is dat het zo snel een gewoonte kan worden. Het zet je in een neerwaartse spiraal door verslavende stofjes en het feit dat je er gewoonweg lui door wordt en geen zin meer hebt om met die luie donder van de bank te komen om een goede maaltijd op tafel te zetten. Het werd dan ook hoog tijd om hulptroepen in te schakelen en deze oorlog te beëindigen op de enige manier die ik ken dat werkt. Een harde reset, ctrl+alt+delete, formatteren, herinstalleren en met een schone lei opnieuw beginnen.

Hoe is mijn whole 30 dan verlopen dat ik gisteravond met een witte vlag heb staan zwaaien en mij heb overgegeven aan die verse houtoven gebakken pizza? Eigenlijk best oké, verbazingwekkend goed zelfs! Ik heb trouw voor iedere nieuwe week een maaltijd planning gemaakt, de boodschappen in huis gehaald en mijn zondag ochtend dansend in de keuken besteed aan het voorbereiden van mijn week. Niets mis mee, want ik heb dat altijd heerlijk gevonden. Muziekje of een podcast erbij en met een glimlach voedzame kleurrijke maaltijden maken waarvan ik weet dat ik mij er beter door zou gaan voelen.

Een aantal zaken moesten naast de officiële regels van wat een whole 30 inhoud anders om deze uitdaging passend te maken op mijn eigen behoeftes en beweegredenen. Waar ik eerst altijd de ochtend startte met een flinke kop bulletproof koffie, startte ik nu met een ontbijt. Dit had twee redenen. 1. Ik sliep slecht en wilde weten of dit te maken had met mijn koffie consumptie. 2. Mijn koffie consumptie rees een beetje de pan uit en ik wilde weten of mijn verslaving zoals ik deze vroeger had weer terug was. Omdat ik van voorgaande whole 30’s wist dat het heel belangrijk is om voldoende te eten, deze uitdaging voor mij niet gaat over afvallen, ik wilde voorkomen dat ik last zou krijgen van de low-carb koorts en ik simpelweg niet het budget heb om drie keer per dag vlees te eten, ben ik meer koolhydraten in de vorm van (zetmeel rijke) zoete aardappel, witte aardappel en diverse soorten pompoen gaan eten. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik geen last kreeg van honger en genoeg had aan mijn geplande maaltijden, de chagrijnige momenten wegens suiker te kort en wisselende bloedsuikerspiegel bleven uit.  Ik sliep al vrij snel een stuk beter en kreeg ditmaal geen last van de nachtmerries en de onrust die ik altijd in de eerste week voorbij zag komen voordat mijn nachtrust weer normaal was. Het ging lekker en ik vloog, ietwat argwanend, door de eerste twee weken heen.

En toen kwam de derde week…

Mijn argwaan groeide en mijn motivatie daalde. Mijn progressie was traag en stagneerde. Tot overmaat van ramp werd ik tegen het einde van de tweede week ook nog eens grieperig en verkouden, maar dan ook echt snot en snot verkouden. Volhouden! Riep ik tegen mijzelf, je kunt het. Drink wat meer vlierbessen en gember thee, neem wat meer visolie en zet door. Die verkoudheid gaat wel weer over. En dat ging hij ook, maar toch bleef ik af en toe steken voelen van lage graad ontstekingen, wilden de watten in mijn hoofd maar niet plaatsmaken voor de helderheid die ik normaal tegen deze tijd binnen de uitdaging zou bemerken en ging mijn buik er alleen maar harder van vechten door als een koppig kind dat zijn zin niet krijgt stil te gaan staan, boos de armen in elkaar te steken en te schoppen tegen alles en iedereen dat in de buurt kwam. Ik voelde mij niet optimaal en begon mij te frustreren, at iedere maaltijd met meer en meer tegenzin en liep tegen muren op. Tussen de vraag ‘waarom doe ik dit, het heeft toch geen zin’  door bleef ik mijzelf voorhouden dat het beter zou worden.

Maar het werd niet beter en dus verdween mijn motivatie gisteren compleet en werd ik rebels. Het is niet zo dat ik de KoffieOhNooshele tijd alleen maar junk food verlangde. Verre van, ik had niet eens behoefte aan koffie of kaas. Miste de patatjes eigenlijk helemaal niet en kreeg ook absoluut niet de drang naar het verorberen van een heerlijk ruikend vers gebakken brood. Ik verloor gewoon de redenen om nog door te gaan en voelde dat ik totaal geen zin meer had om weer een zondagmorgen te “verspillen” in de keuken. Ook voelde ik mij niet gemotiveerd om mijn restricties nog verder door te voeren en te gaan sleutelen aan mijn dieet. Stiekem deed ik dat natuurlijk wel en had ik al lang bedacht dat het waarschijnlijk komt doordat ik nu zoveel zetmeel producten eet, waar ik voorheen altijd veel meer vlees at. Maar om eerlijk te zijn zit het er simpelweg niet in om drie keer per dag vlees te eten, hoe graag ik dat ook zou willen. Mijn budget heeft ook een limiet en daar constant tegenaan duwen en aan trekken om hem zo proberen te rekken dat ik dat wel zou kunnen wekt alleen maar meer stress op en werkt dus averechts. Het was dan ook simpelweg tijd om te accepteren dat dit is waar het nu staat en de eindstreep van deze uitdaging is bereikt.

Waarom heb ik dan geen spijt van die pizza van gisteravond?

Waarom moest ik überhaupt mijn goede inzet zo verpesten met zoiets als een pizza en kon ik niet gewoon een rustige omslag maken en kiezen voor zelfgebakken frietjes in kokosolie met een ‘gepaleoficeerde’ versie van een broodje hamburger met kaas? Eerlijk? Ik heb geen idee. Er is geen excuus of reden, het is gewoon wat het is. Wat ik wel weet is dat deze 21 dagen zeker niet voor niets zijn geweest! Ondanks de teleurstelling dat mijn buik er niet veel beter onder is geworden en ik de afgelopen weken heb liggen creperen van de rugpijn door de enorme krampen die ik kreeg kan ik met opgeheven hoofd kijken naar de volgende overwinningen en met trots vertellen dat…

1. …Ik geen enkele dag, op geen enkele minuut op de seconde af een sigaret heb gemist.

2. …Mijn sinussen inmiddels zeker wel een stuk schoner zijn en weer door mijn neus kan ademen.

3. …Mijn lichaam niet meer in algehele staat van paraatheid strak staat van de spanning door lage graad ontstekingen, het is niet geheel over, maar in een acceptabele ruststand gekomen.

4. …Ik weet dat ik momenten zal hebben dat luiheid de overhand lijkt te nemen, maar de moeite om een aardappel te schillen en een voedzame maaltijd op tafel te zetten (in plaats van de zoveelste schaamtevolle wandeling richting snackbar te maken) eigenlijk helemaal geen moeite is.

5. …Een ontbijtje overslaan voor mij totaal geen probleem is en ik prima zonder die extra maaltijd kan.

6. …Koffie op mij totaal geen verslavend effect meer heeft. Jippy-Ka-Yay!

7. …Ik een gelukkig mens ben en er geen excuses nodig zijn om af en toe te willen en kunnen zondigen. Geen man overboord, gewoon accepteren zonder stress, jezelf weer oppakken en doorgaan. Zodra iets stress veroorzaakt is het het niet waard!

Dus, hoe nu verder?

Gewoon zoals ik al aan het doen was. Iedere week mijn maaltijden blijven plannen en ook deze ochtend weer heerlijk in de keuken gaan staan dansen ter voorbereiding op een nieuwe week vol lekkers. Maar dan met mijn kopje koffie in de ochtend in plaats van die enorme stress ervaren van het forceren van een ontbijt. Een heerlijk stukje 85% chocolade, met suikers en melkproducten, snoepen in plaats van de stress en frustratie ervaren van het niet kunnen betalen van dure 100% rauwe chocolade om dat beetje suiker en melk te mijden. Lekker van een fijn glas volle rode tempranillo genieten bij mijn heerlijk bereidde luxe voedzame maaltijd in plaats van de zoveelste kop kruidenthee van de dag. Niet meer stressen over dat beetje suiker in de goedkopere biologische ontbijtspek en het budget stretchen om dure suikervrije bakbacon te kunnen betalen. En SWYPO mag weer! Uiteraard niet iedere dag of iedere week, maar kom op! Het is toch zoveel makkelijker en leuker om even een lekker pompoen broodje of bananen pannenkoekje te bakken dan altijd maar weer al die groentes te stoven en te moeten nadenken over wat je nu weer mee moet nemen naar je werk? En als het even zo uit komt en ik er trek in heb dan geniet ik gewoon weer van een bakje volle yoghurt of een koud glas karnemelk. (zuivel is trouwens voor mij nooit een groot probleem geweest, ik houd dan ook wel vaker eerder een primal aanpak aan dan de striktere paleo aanpak).

 

Ontspannen trotse groet,

Helen.

 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.